Drugsproblemen nemen toe terwijl de levensverwachting daalt

In 2016 daalde de gemiddelde menselijke levensverwachting en steeg het aantal sterfgevallen door een overdosis drugs schrikbarend.

De levensverwachting daalt

Een daling van de menselijke levensverwachting is tegenwoordig zeldzaam, omdat we een groot deel van onze omgeving onder controle hebben en in technologie en gezondheidszorg grote sprongen blijven maken -- om nog maar te zwijgen van hoeveel geld de Verenigde Staten in medische zorg steken. Veel professionals in de sector halen zelfs de uitspraak van Aubry de Grey aan: "De eerste persoon die 150 jaar wordt, is al geboren," ook al wordt die uit zijn verband gerukt; Aubry de Grey verduidelijkte in 2013: "waarschijnlijk nu al in leven. Ik schat de kans op 90%, hoewel die tot 70% kan dalen" (Forbes).

Die gedachte heeft wel iets, want de laatste keer dat we een daling van de levensverwachting zagen was in 1993, tijdens het ergste jaar van de aids-epidemie. Houd er rekening mee: dat was een daling van één jaar. Nu de gegevens van 2016 zijn opgeteld en vrijgegeven, zien we echter twee opeenvolgende jaren waarin de levensverwachting daalt. Daarvoor was de laatste tweejarige daling van de levensverwachting van 1962 tot 1963, bij de uitbraak van influenza.

In 2015 daalde de menselijke levensverwachting, in 2016 zette die trend door, terwijl het aantal sterfgevallen door overdosis verdubbelde. Zodra de gegevens voor 2017 zijn samengevoegd, zien we mogelijk een uitschieter in de Amerikaanse geschiedenis: drie opeenvolgende jaren waarin de levensverwachting daalt.

Nog veelzeggender is dat de nummer één doodsoorzaak in Amerika hartaandoeningen zijn. Door verbeteringen in medicatie en gezondheidszorg is het aantal sterfgevallen echter afgevlakt. 2016 was het eerste jaar dat de daling van sterfgevallen door hartaandoeningen de impact van sterfgevallen door een overdosis drugs niet langer tenietdeed. Dit is een van de manieren waarop we zeker kunnen zijn dat er een correlatie is tussen de levensverwachting en de opioïdencrisis. Daarom krijgt de opioïdencrisis zoveel aandacht, er is een frappante correlatie tussen de stijging van sterfgevallen door opioïden en de daling van de levensverwachting. Meer nog: elke eerdere situatie waarin we een daling van de levensverwachting zagen, kwam door een ziekte of virus. Het feit dat we een daling van de levensverwachting zien en een stijging van "ziekten van wanhoop" is extra verontrustend.

Het Centers for Disease Control and Prevention (CDC) merkt ook op dat de meerderheid van de drugsgerelateerde sterfgevallen plaatsvond onder jongvolwassenen tot mensen van middelbare leeftijd; de hoogste sterftecijfers door drugs liggen bij mensen van 25 tot 54 jaar. Hoewel opioïden een groot deel (lees: het merendeel) van de sterfgevallen vormen, zijn ook alcoholisme, suïcide en overdoses van andere drugs sterk gestegen.

Epidemie van overdosis opioïden

Het Centers for Disease Control and Prevention (CDC) meldde dat opioïden (waaronder fentanyl, heroïne en voorgeschreven pijnstillers) meer dan 42.249 mensen in 2016 het leven kostten, meer dan in welk eerder geregistreerd jaar en 28% meer dan het jaar ervoor, 2015. In 2016 lag het aantal sterfgevallen door een overdosis opioïden vijf keer hoger dan in 1999. De vijf staten met de hoogste overdosiscijfers waren West Virginia, Ohio, New Hampshire, Pennsylvania en Kentucky, maar in 26 staten was er een significante stijging van het aantal sterfgevallen door een overdosis drugs.

Niet alleen was er van 2014 tot 2015 een stijging, waarbij het aantal mensen dat overleed aan een overdosis synthetische opiaten opliep tot 9.500, maar van 2015 tot 2016 meer dan verdubbelde het dodental, tot 19.400. Sterfgevallen door heroïne zijn met 20% gestegen en die door andere pijnstillers met 14%.

Eric Eyre -- winnaar van de Pulitzerprijs 2017 voor onderzoeksjournalistiek -- ging naar West Virginia om te bepalen hoe erg het drugsprobleem was geworden. Hij legde de nationale crisis vast op kleinere schaal. Twee farmaceutische bedrijven hadden in het afgelopen decennium 20,8 miljoen opioïden verstuurd , wat obsceen is gezien het kleine stadje in West Virginia 2.900 inwoners heeft. In tien jaar tijd hadden de twee apotheken 10 miljoen hydrocodonpillen en 10 miljoen oxycodonpillen toebedeeld.

Drugsproblemen en de economie

De Verenigde Staten geven meer geld uit aan medische zorg dan de meeste andere landen ter wereld. Wat de opioïdencrisis laat zien, is een kapot systeem. Het probleem is niet de financiering, maar de geboden zorg (of het gebrek daaraan).

Opioïden zijn al sinds de jaren 90 een probleem en hun verslavendheid volgt een trend die veel verder teruggaat. Eerst zou opium niet-verslavend zijn en alcoholisme genezen. Toen dat onwaar bleek, kwam morfine, die opiumverslaving zou genezen -- en zelf niet-verslavend zou zijn. Daarna volgde heroïne, vervolgens methadon, enzovoort.

Van opiaten wordt (door experts) al eeuwen gezegd dat ze niet verslavend zijn, en de manieren om ze te bestrijden worden een steeds groter probleem. Het verhogen van de prijs van opiaten helpt bijvoorbeeld niet, omdat het mensen met een verslaving dwingt over te stappen op hardere straatdrugs. Sommige verzekeringspolissen vergoeden geen veiligere pijnstillers meer, maar wel goedkopere, verslavender opiaten.

Er circuleren verschillende cijfers over de economische impact van opiaten, maar de Council of Economic Advisors (CEA) schat dat de totale kosten veel hoger liggen en becijfert de economische kosten van de opioïdencrisis in 2015 op 504 miljard dollar.

Kortom, dit probleem verkeert in ernstige nood en heeft wanhopig actie en een oplossing nodig.