Εξάρτηση από την ηρωίνη

Τι είναι η ηρωίνη;

Η ηρωίνη μπορεί να έχει πολλές μορφές. Στην πιο καθαρή της μορφή είναι μια «σκόνη» που μπορεί να φαίνεται λευκή ή καφέ.

Η σκόνη μπορεί να εισπνευστεί από τη μύτη ή να καπνιστεί. Συνήθως, όσοι κάνουν χρήση για πρώτη φορά προτιμούν αυτή τη μέθοδο λόγω του στίγματος γύρω από τις βελόνες, δηλαδή του υψηλότερου κινδύνου να κολλήσει κανείς λοιμώδη νοσήματα όπως HIV και ηπατίτιδα, καθώς και της μεγαλύτερης πιθανότητας υπερδοσολογίας.

Η ακάθαρτη ηρωίνη, ή «ηρωίνη μαύρης πίσσας», είναι μια κολλώδης ουσία που προκύπτει από κακή επεξεργασία. Αντί για καθαρή, λεπτή σκόνη, η επεξεργασία άφησε προσμείξεις, κάτι που καθιστά την ηρωίνη μαύρης πίσσας πιο επικίνδυνη. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια μαύρη, κολλώδης ουσία παρόμοια με κάρβουνο ή πίσσα (εξ ου και το όνομα). Όσοι κάνουν χρήση την αραιώνουν και τη διαλύουν και στη συνέχεια την ενίουν είτε σε φλέβα είτε σε μυ.

Επειδή οι ενδοφλέβιες ενέσεις κυκλοφορούν ταχύτατα σε ολόκληρο το σώμα, το ανέβασμα από ενδοφλέβια χρήση είναι συνήθως πιο ισχυρό· χρειάζεται λιγότερη ηρωίνη για να το φτάσει κανείς. Επιπλέον, επειδή η ηρωίνη μαύρης πίσσας είναι γεμάτη προσμείξεις, είναι συνήθως φθηνότερη.

Τι περιέχει η ηρωίνη;

Η ηρωίνη είναι οπιούχο που προέρχεται από το φυτό της παπαρούνας.

Οι παρασκευαστές εξάγουν μορφίνη από τον χυμό των σποροθηκών της παπαρούνας. Στη συνέχεια τροποποιούν χημικά τη μορφίνη για να δημιουργήσουν διακετυλομορφίνη, δηλαδή ηρωίνη. Για να βγάλουν περισσότερο από κάθε παρτίδα ηρωίνης, τη νοθεύουν έπειτα με πλήθος άλλων συστατικών, όπως ζάχαρη, άμυλο, κινίνη, γάλα σε σκόνη, παρακεταμόλη, καφεΐνη και φεντανύλη.

Μια συνηθισμένη ουσία με την οποία νοθεύεται η ηρωίνη είναι η κοκαΐνη. Η χρήση αυτού του συνδυασμού ονομάζεται speedballing. Καθώς η ηρωίνη είναι κατασταλτικό και η κοκαΐνη διεγερτικό, οι δύο ουσίες μαζί δημιουργούν μια ήρεμη ευφορία και ταυτόχρονα διεγείρουν. Ένας άλλος συνηθισμένος συνδυασμός που εισπνέεται από τη μύτη ή χορηγείται με ένεση είναι η ηρωίνη με μεθαμφεταμίνη. Ένα όνομα του δρόμου για αυτόν τον συνδυασμό είναι «goofball». Όπως τα speedballs, τα goofballs ηρεμούν και διεγείρουν ταυτόχρονα. Αυτοί οι συνδυασμοί είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι και εξαρτησιογόνοι.

Οι υπερδοσολογίες από ηρωίνη έχουν αυξηθεί λόγω της χρήσης ηρωίνης νοθευμένης με φεντανύλη. Η φεντανύλη είναι συνθετικό οπιοειδές 100 φορές πιο ισχυρό από τη μορφίνη και περίπου 50 φορές πιο ισχυρό από την ηρωίνη.

Ποια είναι άλλα ονόματα της ηρωίνης;

• Μεγάλο H

• Άλογο

• Ντόπα

• Τζανκ

• Σκάγκ

• Λάσπη

• Σκόνη της κόλασης

• Σμακ

• Καφέ

Τι συμβαίνει όταν κάνεις χρήση ηρωίνης;

Η ηρωίνη είναι ιδιαίτερα λιποδιαλυτή, γι' αυτό εισέρχεται γρήγορα στον εγκέφαλο. Μόλις φτάσει στον εγκέφαλο, ένζυμα τη μετατρέπουν σε διάφορες χημικές ουσίες, όπως μορφίνη, 6-μονοακετυλομορφίνη, μορφίνη-6-γλυκουρονίδιο και μορφίνη-3-γλυκουρονίδιο. Η μορφίνη προσδένεται γρήγορα στους υποδοχείς μ οπιοειδών. Αυτό μειώνει την αντίληψη του εγκεφάλου για τη δυσφορία που σχετίζεται με τον πόνο, διεγείρει αισθήματα ευφορίας και διεγείρει την έκκριση ντοπαμίνης.

Οι επιδράσεις της ηρωίνης γίνονται αισθητές σχεδόν ακαριαία – μέσα σε λίγα λεπτά – και μπορούν να διαρκέσουν 4 έως 5 ώρες.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που υποφέρουν από εξάρτηση από την ηρωίνη ξεκίνησαν με συνταγογραφούμενα οπιούχα

Επειδή η ηρωίνη είναι οπιούχο, ανήκει στην ίδια οικογένεια με τα συνταγογραφούμενα παυσίπονα. Περίπου το 50-75% των ανθρώπων με εξάρτηση από την ηρωίνη ξεκίνησαν με τη χρήση συνταγογραφούμενων παυσίπονων.

Πολλοί γιατροί συνταγογραφούν οπιούχα παυσίπονα τόσο για οξύ όσο και για χρόνιο πόνο. Στην αρχή, όσοι συνταγογραφούσαν θεωρούσαν ότι τα οπιούχα δεν προκαλούν εξάρτηση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την υπερσυνταγογράφηση οπιούχων, που οδήγησε στη σημερινή κρίση των οπιοειδών. Το πρόβλημα με τα οπιούχα είναι ότι μπορεί να είναι ιδιαίτερα εξαρτησιογόνα.

Συνήθως, τα συνταγογραφούμενα ναρκωτικά είναι πιο δύσκολο να βρεθούν στον δρόμο. Είναι επίσης πιο ακριβά από την ηρωίνη. Ως αποτέλεσμα, πολλοί που χρησιμοποιούν παυσίπονα καταλήγουν να στραφούν στην ηρωίνη.

Ιστορία της ηρωίνης

Η ηρωίνη συντίθεται από μορφίνη, η οποία είναι ένα από τα περίπου 20 αλκαλοειδή που βρίσκονται στο όπιο. Το όπιο είναι ένας κολλώδης χυμός που βρίσκεται στο εξωτερικό των σποροθηκών του φυτού της παπαρούνας. Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι και Σουμέριοι άρχισαν να χρησιμοποιούν το όπιο ως παυσίπονο πριν από περίπου 6.000 χρόνια. Το όπιο διακινούνταν και διαδόθηκε μέσω του Δρόμου του Μεταξιού. Όταν η Βρετανία πολέμησε για τον έλεγχο της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, πολλοί άρχισαν να λαθρεμπορεύουν ινδικό όπιο στην Κίνα. Αυτό οδήγησε στους Πολέμους του Οπίου στα μέσα του 19ου αιώνα. Ως συνέπεια, πολλοί Κινέζοι μετανάστευσαν στην Αμερική για να εργαστούν στους σιδηροδρόμους, φέρνοντας έτσι το όπιο που καπνίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ανακάλυψη της μορφίνης

Ένας Γερμανός φαρμακοποιός ονόματι Friedrich Serturner ήταν ο πρώτος που απομόνωσε τη μορφίνη (ένα ενεργό αλκαλοειδές) από το όπιο. Το 1817 έκανε πολυάριθμα πειράματα με το αλκαλοειδές στον εαυτό του και σε άλλους. Όλοι όσοι τους χορήγησε την ουσία παραλίγο να πεθάνουν, με αποτέλεσμα ο Serturner να ονομάσει την ένωση «Morphium» από τον Έλληνα θεό Μορφέα (τον θεό των ονείρων), λόγω της ισχυρής ικανότητάς της να ρίχνει τους ανθρώπους στον ύπνο. Εκείνη την περίοδο ο Serturner αποφάσισε να πουλήσει την ουσία ως παυσίπονο, προωθώντας την ως θεραπεία για τον αλκοολισμό – που εκείνη την εποχή ήταν πολύ πιο σοβαρός.

Μέχρι τη δεκαετία του 1830, πολλοί χρησιμοποιούσαν μορφίνη για να βοηθήσουν ανθρώπους να αντιμετωπίσουν έντονο πόνο από χειρουργεία ή άλλα ατυχήματα. Αυτό έγινε πολύ πιο συνηθισμένο κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όταν οι γιατροί έδιναν μορφίνη σε τραυματίες στρατιώτες. Γρήγορα διαπιστώθηκε πόσο εξαρτησιογόνα ήταν.

Το 1874, ο χημικός C.R. Alder Wright συνέθεσε ηρωίνη (διαμορφίνη ή διακετυλομορφίνη) από μορφίνη. Ωστόσο, δεν έγινε πολλά περισσότερα με την ένωσή του. Ένας άλλος χημικός, που εργαζόταν ανεξάρτητα από τον Wright, ο Felix Hoffmann, ανέπτυξε διαμορφίνη ενώ εργαζόταν στην Bayer (μια φαρμακευτική εταιρεία). Ο στόχος του Hoffmann ήταν να δημιουργήσει κωδεΐνη από ακετυλιωμένη μορφίνη· ουσιαστικά, είχε αναλάβει να φτιάξει ένα λιγότερο εξαρτησιογόνο, λιγότερο ισχυρό παυσίπονο. Το αποτέλεσμα ήταν μια ουσία σχεδόν δύο φορές πιο ισχυρή από τη μορφίνη.

Η ανακάλυψη της ηρωίνης

Παρότι δεν ήταν οι πρώτοι που επινόησαν την ηρωίνη, η Bayer ονόμασε τη διακετυλομορφίνη «heroin». Στη συνέχεια ξεκίνησαν τη διαδικασία εμπορικής της αξιοποίησης. Κατά τα λεγόμενα, ο επικεφαλής του τμήματος έρευνας της Bayer επινόησε τον όρο «heroin», παράγοντάς τον από τη γερμανική λέξη «heroisch», που σημαίνει «ηρωικός».

Μέχρι το 1895, η Bayer προωθούσε τη διαμορφίνη με την εμπορική ονομασία Heroin. Η Heroin ήταν φάρμακο χωρίς συνταγή που διαφημιζόταν ως κατασταλτικό του βήχα και εναλλακτική της μορφίνης. Μάλιστα, η Bayer ισχυριζόταν ότι η ηρωίνη θα θεράπευε την εξάρτηση από τη μορφίνη – όπως ακριβώς ισχυρίζονταν ότι η μορφίνη θεράπευε την εξάρτηση από το όπιο και ότι το όπιο θεράπευε τον αλκοολισμό.

Η πώληση της ηρωίνης συνεχίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1914, οι Ηνωμένες Πολιτείες ψήφισαν τον νόμο Harrison Narcotics Tax Act για να ελέγχουν καλύτερα την πώληση και τη διανομή οπιοειδών. Πέρασαν άλλα 10 χρόνια μέχρι οι Ηνωμένες Πολιτείες να απαγορεύσουν την πώληση, την παρασκευή και την εισαγωγή ηρωίνης το 1924.

Γερμανοί επιστήμονες συνέθεσαν μεθαδόνη το 1937 σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν μια λιγότερο εξαρτησιογόνα εναλλακτική της μορφίνης. Οι γιατροί την συνταγογραφούσαν μέχρι το 1947, όταν έγινε σαφές ότι η μεθαδόνη ήταν εξίσου εξαρτησιογόνα με την ηρωίνη.

Η ηρωίνη σήμερα

Η ηρωίνη είναι πλέον ουσία του Πίνακα 1, που σημαίνει ότι δεν έχει δικαιολογημένη ιατρική χρήση. Ως αποτέλεσμα, είναι παράνομη στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), μεταξύ 2002 και 2013 ο ρυθμός των θανάτων που σχετίζονται με την ηρωίνη σχεδόν τετραπλασιάστηκε. Σχεδόν οι μισοί (45%) από όσους έκαναν χρήση είχαν επίσης εξάρτηση από συνταγογραφούμενα οπιοειδή.

Σήμερα (2018), η Αμερική βρίσκεται σε κρίση οπιοειδών. Η κρίση περιλαμβάνει την εξαρτησιογόνο χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων —συμπεριλαμβανομένης της φεντανύλης— και της ηρωίνης. Συνολικά έχει συμβάλει σε οικονομικό βάρος 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο. Τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) και πολλοί άλλοι οργανισμοί εργάζονται τώρα πάνω σε νέες στρατηγικές για την αντιμετώπιση της επιδημίας των οπιοειδών.

Πηγές

• Εθνικό Ινστιτούτο Κατάχρησης Ναρκωτικών