Czego mam szukać u doradcy ds. uzależnień?

Nie ma dokładnej nauki leczenia zaburzeń uzależnień. Jedni idą dzień po dniu, inni próbują o tym rozmawiać. Niektórzy sięgają po leki substytucyjne i placebo. Jeszcze inni promują psychodeliki, żeby zresetować mózg. Nie trzeba dodawać, że do zdrowienia prowadzi wiele dróg.

Przez to możesz też nie wiedzieć, która metoda jest dla ciebie najlepsza. Różne podejścia odpowiadają różnym przekonaniom i indywidualnym potrzebom. Jeśli więc jesteś katolikiem/katoliczką i szukasz prowadzenia albo masz genetyczne predyspozycje do alkoholizmu, na obie sytuacje są specjaliści, a profesjonalna pomoc zawsze jest dobrym wyborem.

Wiele ośrodków leczenia działa w programach od 30 do 90 dni i choć świetnie pomagają w detoksie i dają umiejętności potrzebne, żeby przetrwać, trudno sobie wyobrazić, że jeden program 90-dniowy da dożywotnie wyleczenie. Dla wielu osób uzależnionych w zdrowieniu to właśnie dlatego od czasu do czasu wracają na kolejny pobyt na odwyku, nawet jeśli nie miały nawrotu. Inni natomiast chcą dodatkowego wsparcia w codziennym życiu. Tu wkraczają doradcy ds. uzależnień od narkotyków. Problem w tym, że możesz nie wiedzieć, czy potrzebujesz profesjonalnego doradcy ds. uzależnień od substancji, terapeuty, czy kogoś innego. Żeby rozjaśnić tę niejasność, oto różnice między tymi zawodami i czego szukać u doradcy ds. uzależnień.

Kim są doradcy?

Doradcy zwykle pracują w ośrodkach rehabilitacyjnych, więzieniach i placówkach medycznych. Wymagania różnią się w zależności od stanu, ale najczęściej licencjonowany doradca musi mieć tytuł magistra pracy socjalnej albo psychologii, a bardzo często także doktorat. Muszą też odbyć godziny praktyk, zanim zostaną certyfikowanymi doradcami ds. uzależnień od substancji. Choć liczba godzin różni się w zależności od stanu, nie jest niczym niezwykłym, że potrzeba 3000 godzin (czyli odpowiednika 2 lat doświadczenia) w zawodzie.

Doradcy zwykle oferują wiele różnych rodzajów leczenia, w zależności od poziomu doradcy (o tym za chwilę). Mogą prowadzić grupowe sesje terapeutyczne z innymi osobami z tym samym problemem. Mogą tworzyć grupy dyskusyjne i zapewniać prowadzenie/mediację w trakcie spotkania. Licencjonowani doradcy ds. uzależnień mogą jednak prowadzić indywidualne poradnictwo w prywatnym gabinecie, żeby pomóc danej osobie radzić sobie z głodem i wyzwalaczami.

Poziom opieki też mocno zależy od typu doradcy, ale ogólnie zwykle celują w problem bezpośrednio. Inne zawody, na przykład terapeuci, mogą przyglądać się twojemu dzieciństwu i przeszłości, żeby pomóc opanować obecny problem, a doradcy skupiają się na problemie tu i teraz. Zwykle trzymają rozmowę przy tym, co możesz zrobić dzisiaj, żeby jutro pozostać trzeźwym/ą.

CADC czy LCADC

Certyfikowany doradca ds. alkoholu i narkotyków (CADC) różni się od licencjonowanego klinicznego doradcy ds. alkoholu i narkotyków (LCADC) tak samo, jak licencjonowana pielęgniarka praktyczna (LPN) różni się od dyplomowanej pielęgniarki (RN) w szpitalu, ale skoro to dużo skrótów, oto krótka wersja:

Zarówno certyfikowani, jak i licencjonowani doradcy otrzymują te tytuły od rządu stanowego, a główna różnica polega na tym, że CADC wymagają nadzoru i choć mogą dawać rekomendacje, nie mogą stawiać diagnozy. LCADC mogą pracować samodzielnie i stawiać diagnozę, co oznacza też, że LCADC mogą prowadzić własny prywatny gabinet.

Często CADC to osoba, z którą spotykasz się podczas (i po) leczenia rehabilitacyjnego. LCADC to ktoś, z kim możesz zdecydować się pracować na własną rękę.

Jeśli chodzi o to, z kim pracować, znowu: doradcy ds. uzależnień od narkotyków skupiają się na uzależnieniu, wyzwalaczach, odstawieniu i głodzie. To zwykle ich główny temat, więc jeśli chcesz pomocy tylko przy uzależnieniu, doradca jest najlepszą drogą.

Kim są terapeuci i psychoterapeuci?

Psychoterapia (albo terapia, jak się ją potocznie nazywa) to raczej pojęcie parasolowe. Terapeuci niekoniecznie specjalizują się w jednej dziedzinie (na przykład w uzależnieniach od substancji), ale mogą pomóc przy uzależnieniu, a także zająć się innymi zaburzeniami i problemami.

Większość terapeutów ma doktorat z psychologii albo psychiatrii, ale musi też mieć certyfikat stanu, w którym pracuje. Wymagania certyfikacyjne różnią się w zależności od stanu, ale oni też muszą odbyć znaczną liczbę godzin praktyk.

Terapeuci zwykle prowadzą prywatne gabinety, choć czasem można ich znaleźć też w szpitalach i ośrodkach odwykowych.

Jeśli chodzi o poziom opieki, terapeuci zwykle skupiają się na całej osobie, a nie tylko na zaburzeniu. Więc nawet jeśli idziesz do terapeuty z uzależnieniem od substancji, mogą dojść do tego, co w ogóle zaprowadziło cię do tej substancji, a także być miejscem, w którym możesz wygadać się z bieżących problemów w zdrowieniu i znaleźć wsparcie.

Dlatego terapeutów zwykle traktuje się jako pomoc długoterminową, a z doradcą korzysta się wtedy, gdy jest potrzebny.

Kim są hipnoterapeuci?

Hipnoza to nie hokus-pokus — ustalmy to na początku. Żeby zostać hipnoterapeutą, musisz zdobyć tytuł magistra, mieć kilka lat doświadczenia w zawodzie i licencję stanu, w którym pracujesz.

Hipnoterapeuci zwykle pracują w prywatnym gabinecie, ale najlepszym sposobem, żeby znaleźć właściwą osobę (z odpowiednią akredytacją), jest profesjonalne polecenie.

Hipnoterapeuci zwykle mają dwa typy podejść: tradycyjne i ericksonowskie. Tradycyjne polega na wprowadzeniu osoby w stan nieświadomości i dawaniu jej bezpośrednich poleceń, na przykład: „Nie musisz brać narkotyków”. U osób bardziej analitycznych to podejście nie zawsze działa i wtedy powstało podejście ericksonowskie. Hipnoterapia ericksonowska używa siły sugestii, żeby zmienić twój głód. Osobę wprowadza się w stan nieświadomości, ale zamiast poleceń dostaje sugestie wobec impulsów. Kiedy więc czujesz impuls, żeby pić albo brać narkotyki, zaczynasz myśleć o negatywnych konsekwencjach i aspektach.

Czego szukać u doradcy ds. uzależnień?

Przede wszystkim zastanów się, czy szukasz rozwiązania na używanie narkotyków, czy na zdrowie psychiczne. Doradca ds. uzależnień od narkotyków albo hipnoterapeuta jest w tym względzie idealny.

Jeśli masz w rodzinie historię używania narkotyków albo — i to może nawet ważniejsze — jeśli jej nie masz, terapeuta pomaga zająć się innymi problemami psychicznymi, które mogą leżeć u źródła. Dodatkowo, jeśli szukasz kogoś, komu możesz się zwierzyć i z kim zbudujesz długoterminową relację, terapeuta będzie dla ciebie najlepszą opcją.