I Am Sober to darmowa aplikacja, która pomoże Ci odzyskać kontrolę nad swoim życiem.
Osoby uzależnione od alkoholu, które piją dużo i często, częściej doświadczają odstawienia, gdy przestają pić. Wiek też ma znaczenie, bo ryzyko odstawienia rośnie z wiekiem. Nasilenie objawów zależy od tego, ile osoba piła, jak często piła, jak długo pije oraz czy ma genetyczne predyspozycje do odstawienia alkoholu.
U osób uzależnionych od alkoholu większość zaczyna odczuwać objawy odstawienia w ciągu 24 godzin po ostatnim drinku. U niektórych objawy pojawiają się już sześć godzin po ostatnim drinku. Zazwyczaj odstawienie alkoholu trwa nie dłużej niż 4-5 dni.
W przeciwieństwie do środków pobudzających, alkohol jest depresantem. Spowalnia pracę mózgu i inne funkcje organizmu. Przez to alkoholikom trudniej skupić się na zadaniu, wolniej reagują i nawet trudniej im nie zasnąć. Osoby z zaburzeniem związanym z używaniem alkoholu (AUD) często doświadczają odstawienia alkoholu, ponieważ ich ośrodkowy układ nerwowy (OUN) przyzwyczaił się do funkcjonowania w obecności alkoholu. Kiedy alkohol znika z organizmu, mózg znowu traci równowagę, co wywołuje objawy odstawienia.
Odstawienie alkoholu ma trzy etapy skutków ubocznych:
Objawy etapu 1 zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych 24 godzin od twojego ostatniego drinka.
Lęk
Pobudzenie
Bezsenność
Nudności
Ból brzucha
Utrata apetytu
Wymioty
Depresja
Dezorientacja
Trudności z myśleniem/rozwiązywaniem problemów
Drżenie
Zmęczenie
Te objawy mogą być łagodne albo ciężkie; na początku zwykle są łagodne i z czasem się nasilają. Mogą pojawić się już 6 godzin po ostatnim drinku.
Oprócz tych objawów u niektórych osób po zaprzestaniu picia pojawiają się drgawki i halucynacje. Ryzyko drgawek związanych z odstawieniem alkoholu jest najwyższe w ciągu pierwszych 24 godzin po zaprzestaniu picia. To jeden (z wielu) powodów, dla których ważne jest, żeby albo przejść detoks w ośrodku leczenia, albo umówić się z kimś, kogo kochasz i komu ufasz, żeby w tym burzliwym czasie nad tobą czuwał.
Objawy etapu 2 są na ogół cięższe niż objawy etapu 1. Zwykle zaczynają się po pierwszym pełnym dniu abstynencji i trwają do trzech dni.
Szybkie tętno
Dezorientacja
Pocenie się
Bezsenność
Nudności
Drażliwość
Wahania nastroju
Podwyższone ciśnienie krwi
Podwyższona temperatura ciała
Przyspieszony lub nieregularny oddech
U niektórych, ale nie u wszystkich, po 1-2 dniach bez picia mogą pojawić się cięższe objawy.
Halucynacje (zwykle wzrokowe lub czuciowe)
Wrażliwość na światło i dźwięk
Drgawki
Gorączka
Silna dezorientacja
Odwodnienie
Utrzymujące się pocenie
Utrzymujące się wysokie ciśnienie i szybkie tętno
Pobudzenie i nasilona drażliwość
Silne drżenie.
Te objawy mogą złożyć się na stan nazywany delirium tremens (DT). Dwa kluczowe elementy delirium tremens to majaczenie i drżenie. Majaczenie oznacza ostrą niewydolność mózgu, z silną dezorientacją i halucynacjami. Około 3-5% osób z ciężkim zaburzeniem związanym z używaniem alkoholu dostanie DT, jeśli ich odstawienie nie będzie leczone. Nieleczone DT są niebezpieczne. Mniej więcej 20% osób, u których wystąpią DT, umrze, jeśli DT nie będą leczone.
To jeden z wielu powodów, dla których osoby z AUD nie powinny próbować przejść odstawienia alkoholu na czystej sile woli.
Jak powie ci każdy alkoholik, początkowe odstawienie – choć wyczerpujące – nie jest największym wyzwaniem. Największym wyzwaniem jest codzienne psychiczne zmaganie, które przychodzi potem.
Jeśli chodzi o leczenie, większość placówek medycznych podaje leki, które kontrolują objawy odstawienia. Personel medyczny może leczyć nudności, odwodnienie, bezsenność i inne objawy odstawienia. Lekarze przepisują benzodiazepiny, żeby złagodzić objawy odstawienia i zapobiec wystąpieniu DT. Niektórzy przepisują też gabapentynę na lęk.
Placówki medyczne stosują też leki, żeby ograniczyć inne potencjalnie niebezpieczne objawy, takie jak niemiarowe bicie serca, przyspieszony oddech i wysokie ciśnienie. Dodatkowo wiele osób uzależnionych od alkoholu cierpi na niedożywienie z powodu swojego uzależnienia, dlatego podaje się suplementy. Krótko mówiąc, nadzór medyczny jest bardzo zalecany, żeby uniknąć nawrotu albo przedłużającego się cierpienia. Ma zrównoważyć twój organizm bez szoku odstawienia.
Po odstawieniu będziesz potrzebować leczenia głodu i innych objawów psychiatrycznych, takich jak bezsenność i lęk. Leki zatwierdzone do leczenia zaburzenia związanego z używaniem alkoholu to naltrekson, akamprozat i disulfiram. Naltrekson pomaga osobom wracającym do zdrowia, blokując w mózgu receptory opioidowe odpowiedzialne za przyjemność. W ten sposób naltrekson zmniejsza przyjemność z picia. Naltrekson wydaje się też u niektórych osób zmniejszać głód. Naltrekson jest dostępny jako długo działający zastrzyk (Vivitrol) podawany co 4 tygodnie. Osoby na Vivitrolu zwykle osiągają lepsze wyniki niż osoby biorące naltrekson doustnie.
Akamprozat może zmniejszać przymus picia, być może przez oddziaływanie na receptory glutaminianowe w mózgu. Badania pokazują, że ogranicza picie u osób, które są w leczeniu i aktywnie pracują nad zdrowieniem także na inne sposoby.
Disulfiram sprawia, że robi ci się niedobrze, gdy pijesz. Działa tylko w sytuacjach, w których musisz brać ten lek, na przykład gdy musisz go przyjmować, żeby mieszkać w domu. W przeciwnym razie osoby, które chcą pić, po prostu przestaną go brać, żeby móc pić.
Badania wskazują, że także inne leki mogą pomagać kontrolować głód alkoholu. Należą do nich gabapentyna, topiramat, pregabalina, baklofen i ondansetron. Naltrekson i gabapentyna mogą u niektórych osób tworzyć dobrą kombinację. Wykazano, że wareniklina (Chantix) zmniejsza picie u osób palących papierosy.
Kwas walproinowy to kolejny lek, dla którego istnieją pewne dowody, że pomaga osobom uzależnionym od alkoholu, które jednocześnie mają zaburzenie dwubiegunowe.
Szukaj leczenia w placówce, która może zapewnić połączenie leków i psychoterapii. Wyniki są lepsze, gdy twoje leczenie jest kompleksowe i zintegrowane.
I Am Sober to darmowa aplikacja, która pomoże Ci odzyskać kontrolę nad swoim życiem.